Clann Zu – One Bedroom Apartment

oryginał: tutaj

Nie zostawiaj mnie, krwawię na tę podłogę z linoleum. Wciąż nie potrafię w to uwierzyć. Rozciągnięty jestem pomiędzy jasnością a czernieniem. Od świtu po noc stopniowo tracę z oczu wszystko, co piękne. Nic tu po mnie bez ciebie przy moim boku. Dlaczego odeszłaś, zostawiłaś mnie tutaj, zostawiłaś mnie, bym zgnił w tym pustym miejscu? Wiem, że odchodzisz daleko. Od świtu po noc stopniowo tracę z oczu wszystko, co piękne.
Jakiś mężczyzna siedzi nagi na środku pokoju apartamentu z jedną sypialnią w nowym yorku i nikt nie wie o tym, że on tam jest i nikt zamierza się interesować czy następna kropla wypłynie, czy nie. A krew byłaby ciepła, a krew ścisnęłaby go zupełnie tak, jak to ona miała w zwyczaju, nim opuściła go w pieprzonym syfie, gdzie tylko jedno zdanie samo się powtarza. I oto właśnie ono, mówi nigdy więcej nie będę kochał.
A piątego dnia umieścił wszystko, co posiadał na środku pokoju i patrzył jak to płonie, recytując przy tym wszystkie piękne słowa, które kiedykolwiek wyszły z jej ust. A są to te same słowa, które teraz z niego drwią i mówią mu, że ona nigdy nie wróci, że one jest niczym, niewart nawet, by go pieprzyć i tylko jedno zdanie samo się powtarza. Nigdy więcej nie będę kochał.
I po raz pierwszy w ciągu 25 lat wypłakał rzeki czarnego, gównianego oleju, który spływał w dół po jego ciele, w miarę jak tama jego przeszłości pękała, eksplodując, i zatapia całą jego przyszłość. I było wtedy oraz jest teraz tak, jak kiedy zwierzę osiąga apogeum swojej gorączki i okna implodują w ciszę bez szacunku dla umierającego, bez szacunku dla martwego. Nigdy więcej nie będę kochał.
A zanim może się zatrzymać, już biegnie ulicą do rytmu swoich kroków, wzdłuż wszystkich twarzy. Obok wszystkich miejsc, które kiedykolwiek znał, obok wszystkich szlaków, na których wychodził z siebie, aż do nieba, w powietrze, obok wszystkich gwiazd, do których woła dlaczego. Ponad oceanem w poszukiwaniu jedynej miłości, jaką kiedykolwiek będzie miał. I nigdy już nie będę kochał.